بگو از دهانش حدیثی نهانی

ز خاک ره او به دست آر گردی

ز گرد ره آور به من ارمغانی

فروکش ز زلفش، کلامی مسلسل

رها کرده ای طره اش را پریشان

ز احوال او شمه ای باز دانی

ازان چشم خوش خفته اش باز پرسی