صبا سست می جنبی، آخر چنان رو

ز احوال او شمه ای باز دانی

ازان چشم خوش خفته اش باز پرسی

که چونی ز بیماری و ناتوانی

که با ناله من کنی، هم عنانی

به زیر لب این نکته را از زبانم

بگویی که ای مایه شادمانی