که با ناله من کنی، هم عنانی

ازان چشم خوش خفته اش باز پرسی

که چونی ز بیماری و ناتوانی

صبا سست می جنبی، آخر چنان رو

به زیر لب این نکته را از زبانم

بگویی که ای مایه شادمانی

تو دوری و من در فراق تو زنده