به زیر لب این نکته را از زبانم

که چونی ز بیماری و ناتوانی

صبا سست می جنبی، آخر چنان رو

که با ناله من کنی، هم عنانی

بگویی که ای مایه شادمانی

تو دوری و من در فراق تو زنده

زهی سست عهد و زهی سخت جانی!