ذوقی چنان ندارد، بی دوست زندگانی

من آمدن به پیشت، دانی نمی توانم

اما اگر تو آیی، دانم که می توانی

از عمر ذوق وقتی، بودم که با تو بودم

چون مجمر از فراقت، دارم دلی پر آتش

دودم به سر بر آمد، زین آتش نهانی

از درد درد خویشم، یکدم مدار خالی