اما اگر تو آیی، دانم که می توانی

بازا که بی حضورت، خوش نیست زندگانی

دور از تو می گذارم، عمری چنانکه دانی

من آمدن به پیشت، دانی نمی توانم

از عمر ذوق وقتی، بودم که با تو بودم

ذوقی چنان ندارد، بی دوست زندگانی

چون مجمر از فراقت، دارم دلی پر آتش