خجلم که چون برت آورم می لعل اشک و کباب دل

به عیادتی چه زیان دهد که به حال ما نظری کنی؟

سحری وصال تو از خدا به دعای شب طلبیده ام

مگر ای سحر نفسی زنی مگر ای دعا اثری کنی

اگر از درون خراب من طمعی به ما حضری کنی