ز من بشنو که این حکمت شنیدستم ز دانایی

ملامت گو بر و شرمی بدار آخر چه می خواهی

ز جان غرقه عاجز میان موج دریایی

نمی داند طبیب ای دل دوای درد عاشق را

طریق عشقبازان است پیش دوست جانبازی

بیا ای جان اگر داری سر و برگ تماشایی

مرا جانی و من تا کی توانم زیست دور از تو