صد پی برآمد از حسرت پای او به سنگ

دارای شرق و غرب که جود و وقار تو

دریا و کوه را همگی برد آب و سنگ

می راند با لطافت طبعت حدیث آب

می گردد از خجالت قدرت فلک کبود

می آید از حلاوت لطفت شکر به تنگ

معدوم گشت به فتنه به عهدت از آن شدست