می گردد از خجالت قدرت فلک کبود

دریا و کوه را همگی برد آب و سنگ

می راند با لطافت طبعت حدیث آب

صد پی برآمد از حسرت پای او به سنگ

می آید از حلاوت لطفت شکر به تنگ

معدوم گشت به فتنه به عهدت از آن شدست

پنهان به کنجهای دهان بتان شنگ