پنهان به کنجهای دهان بتان شنگ

می گردد از خجالت قدرت فلک کبود

می آید از حلاوت لطفت شکر به تنگ

معدوم گشت به فتنه به عهدت از آن شدست

گر نیستی صقالت رایت ز آه حلق

بودی گرفته آینه آفتاب زنگ

آنکس که چین و زنگ به شمشیر می گرفت