گر نیستی صقالت رایت ز آه حلق

می آید از حلاوت لطفت شکر به تنگ

معدوم گشت به فتنه به عهدت از آن شدست

پنهان به کنجهای دهان بتان شنگ

بودی گرفته آینه آفتاب زنگ

آنکس که چین و زنگ به شمشیر می گرفت

از بیم تو گرفت رخش چین و تیغ زنگ