در بوستان سرای تو مرغان خوش سرا

دارالسلام را بوجود تو افتخار

ذات العماد را به جناب تو التجا

بر طایران سدره نشین بانگ می زنند

بر گوشه های کنگره ات، پاسبان به شب

صد بار بیش بر سر کیوان نهاده پا

در مرکز حضیض بماند چنان حقیر