صد بار بیش بر سر کیوان نهاده پا

بر طایران سدره نشین بانگ می زنند

در بوستان سرای تو مرغان خوش سرا

بر گوشه های کنگره ات، پاسبان به شب

در مرکز حضیض بماند چنان حقیر

از اوج تو فلک، که بر اوج فلک سها

بعد از هزار سال به بام زحل رسید