تا هست چهار کن جهان بر چهار طبع

کامد ز درد پای بسی در سرم بلا

درد سر غریم و تقاضا بسم نبود

کاورد چرخ بر سر این درد، درد پا

این چهار صفه راست لقب خانه خدا فنا،

دولت سرای جاه تو پاینده باد و دور

گرد فنا ز گرد فناهای این سرا!