کسی برون نرود جز به کشتی می ناب

زآب سرخ می افتاد با زال خرد

ازین محیط تلوح ار خروج می طلبی

چه جای زال که رستم بیفتد از سرخاب

تن زمین همه در آهن است غرق که چرخ

سهام دی مهی و از قوس می کند پرتاب

رود بباد چو دست چنار پنجه مرد