رود بباد چو دست چنار پنجه مرد

کسی برون نرود جز به کشتی می ناب

تن زمین همه در آهن است غرق که چرخ

سهام دی مهی و از قوس می کند پرتاب

نعوذبالله اگر آورد برون زثیاب

میان برف بود پای راهمان قدرت

که دست و پنجه مفلوج راست در سیماب