نعوذبالله اگر آورد برون زثیاب

تن زمین همه در آهن است غرق که چرخ

سهام دی مهی و از قوس می کند پرتاب

رود بباد چو دست چنار پنجه مرد

میان برف بود پای راهمان قدرت

که دست و پنجه مفلوج راست در سیماب

فلک کبود شد و آفتاب می لرزد