چنان بد که شمشیر چون قطره پرآب

مستر هوا از غبار غیاهب

هوایش ز فرط حرارت به حدی

که چون موم می شد دل سنگ ذایب

فرو می چکید از کف مرد ضارب

همی راندم اندر بیابان و وادی

گهی با ارنب، گهی با ثعالب