فرو می چکید از کف مرد ضارب

هوایش ز فرط حرارت به حدی

که چون موم می شد دل سنگ ذایب

چنان بد که شمشیر چون قطره پرآب

همی راندم اندر بیابان و وادی

گهی با ارنب، گهی با ثعالب

گهی برفرازی که نعل مه نو