رنگ رخسار تو را سوسن و گل تو بر تو

کژ خیالی است مگر مشک خطا را سوداست

بوست چون نافه گرم بازکنی یکسر موت

نکنم باز بهر نافه که در چین و خطاست

موی گیسوی تو را شعر سیه تا برتاست

در سرم هست که چون موی تو کج بنشینم

وز رخ و قد تو گویم سخن روشن و راست