ابر را بس که ز بر کف دست تو حیاست

دم به دم آینه را روی سیه باد چو موی

در زمان تو بنا محرم اگر روی نماست

می چکد از بن هر موی دو صد قطره عرق

ید بیضای کلیم است تو را کز اثرش

بر تن خصم تو هر موی یکی اژدرهاست

همچو موی سر قرابه که می پالاید