موی در تاب شد از استره در خود پیچید

گفت با خویش که مویی زسرش نتوان کاست

باز می خواست کزان موی تراشی بکند

اول از بندگی شاه اجازت می خواست

کز سر جان نتوانست به یکدم برخواست

باش دلشاد که هرگز نشود مویی کم

هر کرا بر سر او سایه اقبال شماست