باش دلشاد که هرگز نشود مویی کم

اول از بندگی شاه اجازت می خواست

موی در تاب شد از استره در خود پیچید

کز سر جان نتوانست به یکدم برخواست

هر کرا بر سر او سایه اقبال شماست

لله الحمد که گر موی برفت از سر او

تا قیامت سرو افسر بسلامت برجاست