به ناز اگر بخرامد درخت قامت تو

شب دراز و برانم که سر به سر سوداست

خیال سرو بلندت در آب می جویم

زهی لطیف خیالی که در تصور ماست

ز جای خود برود سرو، اگرچه پابرجاست

جهان حسن تو خوش عالمی است ز آنکه درو

شمال بر طرف آفتاب، غالیه ساست