ز جای خود برود سرو، اگرچه پابرجاست

خیال سرو بلندت در آب می جویم

زهی لطیف خیالی که در تصور ماست

به ناز اگر بخرامد درخت قامت تو

جهان حسن تو خوش عالمی است ز آنکه درو

شمال بر طرف آفتاب، غالیه ساست

تراست بی سخن اندر دهان نهان گوهر