تو کدخدایی این خانه می کنی، غلطی

سرای خانه گیتی که خانه دودراست

در دو اساس اقامت منه که رهگذر است

تو را مقام اقامت به خانه دگر است

مجال عمر تو چندانکه می شود کمتر

تو را امید فزون است و حرص بیشتر است