مجال عمر تو چندانکه می شود کمتر

در دو اساس اقامت منه که رهگذر است

تو کدخدایی این خانه می کنی، غلطی

تو را مقام اقامت به خانه دگر است

تو را امید فزون است و حرص بیشتر است

به اسمی و علمی از دو عالمی قانع

اگر چه خود تو برآنی که عالم این قدر است