روان به ساحل گیتی قوافل حشر است

سرای و باغ، چو بی کدخدا بخواهد ماند

گل و بنفشه مرست و سر او باغ مرست

مشو ز حادثه ایمن که از فلک تا حشر

ز رفتن دگران پند جونه از ناصح

حقیقت سخن این است و غیر آن سمر است

به گردن همه تیغ اجل در آمده است