که خون همی جهد و ظن مبر که آن شرر است

ز سوز سینه لب بحر روز و شب خشک است

ز آب دیده رخ ابر صبح و شام تر است

زنار ناله شنو اشک آتشش بنگر

چه شد که باد صبا خاک می کند بر سر

برادریش گرامی مگر به خاک در است؟

اگر نه خاک زمین را مصیبتی سنگی است