چه شد که باد صبا خاک می کند بر سر

ز آب دیده رخ ابر صبح و شام تر است

زنار ناله شنو اشک آتشش بنگر

که خون همی جهد و ظن مبر که آن شرر است

برادریش گرامی مگر به خاک در است؟

اگر نه خاک زمین را مصیبتی سنگی است

چراش اینهمه خون های لعل در جگر است؟