به دود کرده سیه دوده ابوالبشر است

نجیب دین محمد، محمدبن حسین

که در دیار وجود او به جود مشتهر است

چراغ روشن او تا نشاند باد اجل

ز آب دیده مردم ترست دامن خاک

چنانکه هر طرفش زابگیر بیشتر است

فلک بر آمده زین غم به جامه های کبود