ز آب دیده مردم ترست دامن خاک

که در دیار وجود او به جود مشتهر است

چراغ روشن او تا نشاند باد اجل

به دود کرده سیه دوده ابوالبشر است

چنانکه هر طرفش زابگیر بیشتر است

فلک بر آمده زین غم به جامه های کبود

جهان تشنه به سوگ بزرگ پر هنر است