جهان تشنه به سوگ بزرگ پر هنر است

ز آب دیده مردم ترست دامن خاک

چنانکه هر طرفش زابگیر بیشتر است

فلک بر آمده زین غم به جامه های کبود

کسی که بود برو بر فراز مسند ملک

مدار مملکت امروز بالشش مدر است

پناه ملک زکریا که لطف و قهرش را