چنانکه هر طرفش زابگیر بیشتر است

چراغ روشن او تا نشاند باد اجل

به دود کرده سیه دوده ابوالبشر است

ز آب دیده مردم ترست دامن خاک

فلک بر آمده زین غم به جامه های کبود

جهان تشنه به سوگ بزرگ پر هنر است

کسی که بود برو بر فراز مسند ملک