در هم آمیخته اعضای عدوی تو به کین

آب با سلسله بنهاده سر اندر صحراست

عدلت از روی جهان تیغ و تبر بر می داشت

آن مظالم همه در گردن شوم اعداست

تیغ ایام ز یکدیگرشان کرده جداست

با کفت ابر، سیه روی شد و کرد عرق

هیچ شک نیست که این دو ز آثار حیاست