تیغ ایام ز یکدیگرشان کرده جداست

عدلت از روی جهان تیغ و تبر بر می داشت

آن مظالم همه در گردن شوم اعداست

در هم آمیخته اعضای عدوی تو به کین

با کفت ابر، سیه روی شد و کرد عرق

هیچ شک نیست که این دو ز آثار حیاست

خرد مصلحت اندیش هر اندیشه که عرض