نیست این بنده ز درگاه تو محروم نیست چراست؟

گشت در شرح ثنایت، قلمم سرگردان

روزگاری است که تا در سر کلک این سوداست

صاحبا غیر رهی بنده پنجه ساله

می کنم شکر که در طبع دعا گوی تو نیست

هیچ از آن چیز که در طبع خسیس شعر است

بدن و جان مرا عارضه ای هست آن عرض