روزگاری است که تا در سر کلک این سوداست

رای عالی نظرت، مطلع انوار یقین

ذات فرخ اثرت، مظهر الطاف خداست

گشت در شرح ثنایت، قلمم سرگردان

صاحبا غیر رهی بنده پنجه ساله

نیست این بنده ز درگاه تو محروم نیست چراست؟

می کنم شکر که در طبع دعا گوی تو نیست