می کنم شکر که در طبع دعا گوی تو نیست

روزگاری است که تا در سر کلک این سوداست

صاحبا غیر رهی بنده پنجه ساله

نیست این بنده ز درگاه تو محروم نیست چراست؟

هیچ از آن چیز که در طبع خسیس شعر است

بدن و جان مرا عارضه ای هست آن عرض

می کنم بر تو که تدبیر تو قانون شفاست