وانگه به خاک پای تو، کان حوض کوثر است

دوری به اختیار نجستم ز حضرتت

خود ذره را ز مهر جدایی چه در خور است؟

سوگند می خورم به بهشت و قصور و حور

کز مدت فراق تو روزی که رفته است

پندار کرده ام که مگر روز محشر است

تا در میان گلشن گردون دهان شیر