کز مدت فراق تو روزی که رفته است

خود ذره را ز مهر جدایی چه در خور است؟

سوگند می خورم به بهشت و قصور و حور

وانگه به خاک پای تو، کان حوض کوثر است

پندار کرده ام که مگر روز محشر است

تا در میان گلشن گردون دهان شیر

فواره مرصع این چشمه زر است