خاک درگاه شریفت چشمه حیوان اوست

پیر گردون چون به عهد بخت بر نایش رسید

گفت دور من شد آخر این زمان دوران اوست

ای خداوندی که هر جا در جهان اسکندر است

آسمان همت توست آنکه دریای محیط

گر گهر گردد لبالب یک نم از باران اوست

چیست جنت تازند با روضه بزم تو لاف؟