گر گهر گردد لبالب یک نم از باران اوست

ای خداوندی که هر جا در جهان اسکندر است

خاک درگاه شریفت چشمه حیوان اوست

آسمان همت توست آنکه دریای محیط

چیست جنت تازند با روضه بزم تو لاف؟

خار و خاشاکش مقابل با گل و ریحان اوست

کیست گردون تا بگرد پایه قدرت رسد؟