آسمان همت توست آنکه دریای محیط

گفت دور من شد آخر این زمان دوران اوست

ای خداوندی که هر جا در جهان اسکندر است

خاک درگاه شریفت چشمه حیوان اوست

گر گهر گردد لبالب یک نم از باران اوست

چیست جنت تازند با روضه بزم تو لاف؟

خار و خاشاکش مقابل با گل و ریحان اوست