داوری از دیده دل، پیش غمت برده بود

چاشنی شکرین، چشمه حیوان گرفت

دیده ندارد در آن عارض زبیا نظر

نیست کسی را برآن، زلف پریشان گرفت

دید غمت روی دل، جانب دل زان گرفت

خال تو جان مرا در چه سیمین زنخ

کرد به عنبر سر چاه زنخدان گرفت