نیست کسی را برآن، زلف پریشان گرفت

رایحه سنبلش، نافه تاتار یافت

چاشنی شکرین، چشمه حیوان گرفت

دیده ندارد در آن عارض زبیا نظر

داوری از دیده دل، پیش غمت برده بود

دید غمت روی دل، جانب دل زان گرفت

خال تو جان مرا در چه سیمین زنخ