دید غمت روی دل، جانب دل زان گرفت

دیده ندارد در آن عارض زبیا نظر

نیست کسی را برآن، زلف پریشان گرفت

داوری از دیده دل، پیش غمت برده بود

خال تو جان مرا در چه سیمین زنخ

کرد به عنبر سر چاه زنخدان گرفت

چند پی از دست تو بر سر ره چون غبار