شرم باد آن را که نام پوردستان می برد

وانکه گردن می کشد روزی ز طوق بندگیش

روزگارش بند بر گردن به زندان می برد

با وجود دستبرد شاه روز و نام و ننگ

حلقه امر تو را در گوش، قیصر می کشد

مسند جاه تو را در دوش خاقان می برد

تا نگردد شمع روز از باد تیغت منطفی