تشویش از آن دو دام دلاویز می برد

هرجا غمی است بر دل من بار می کند

مرغ شکسته بال دل من که روز و شب

پرواز در هوای رخ یار می کند

اندیشه زان دو ترک کماندار می کند

مست است و بی خبر مگر از دور عدل شاه

چشم سیه دلش که دل آزار می کند